Co to ten COG i dlaczego skrzynki muszą być moderowane?
COG to grupa osób dbająca o to, aby portal opencaching.pl mógł prawidłowo funkcjonować, aby skrzynki których szukamy były na najwyższym poziomie. (aktualny skład COG znajdziesz zawsze TUTAJ. Moderacja pierwszych keszy ma być zwyczajową nauką młodego keszera co i jak robić, aby skrzynka była atrakcyjna a przede wszystkim zgodna z regulaminem.

Od czego zacząć ?
Zweryfikuj w głowie, albo jak tam chcesz cel założenia nowego kesza. Celem może być chęć pokazania okolicy skrzynki, a także zmuszenie ludzi do nadmiernego wykorzystania mózgów do rozwiązywania quizów, zagadek, ucieczek przed teściową itd.

Później znajdź miejsce na kesza, albo lepiej kilka miejsc na ukrycie skrzynki, dokładnie zweryfikuj wszystkie za i przeciw, zwracaj przy tym szczególną uwagę na to, czy sam wybrał/ała byś się po taką skrzynkę. Dopiero po wstępnym zweryfikowaniu tego, wybierz najlepsze z nich i rozpocznij zbieranie informacji o miejscu gdzie będzie kesz. Pamiętaj, że opis skrzynki także jest bardzo ważny.
Po odnalezieniu informacji o docelowym miejscu ukrycia możesz ruszać do kolejnego etapu jakim będzie próba określenia trudności skrzynki, jej rozmiaru i typu – to bardzo ważny etap planowania kesza , na pewno zostaniesz zapytany/na o kilka szczegółów związanych właśnie z tymi elementami podczas akceptacji.

Co zrobić, aby się na tych elementach nie wysypać?
Po pierwsze, zapoznaj się dokładnie z dokumentem opisującym typy skrzynek – pozwoli Ci on wybrać odpowiedni typ dla Twojej nowej skrzynki. Następnie trzeba wybrać wielkość kesza, w czym pomoże Ci również dokument z ABC Geocachingu: Rozmiar skrzynki. Kolejnym etapem, przez który musisz przejść, jest ocena trudności zadań i terenu dla skrzynki a w tym pomoże Ci prosty formularz.

Dalej już prawie same przyjemności czyli przygotowanie pudełka, naklejki, fanty, rejestrowanie itd.
Przy wyborze dobrego pudła należy kierować się przede wszystkim odpornością na wilgoć czyli jednego z największych wrogów keszera. Polecam szczególnie wszelkiego rodzaju pojemniki klipsowe (zwracajcie uwagę na to, czy pojemnik ma uszczelkę – to ważne).

Etykieta
W dalszym etapie skrzynkę trzeba oznaczyć. Takie etykiety na początek oczywiście wystarczą, jednak na pewno w kolejnych keszach będziecie próbować wykonać coś swojego.

Certyfikaty

Czas na certyfikat FTF, czyli certyfikat dla pierwszego znalazcy. To zazwyczaj kawałek papieru z nadrukiem lub napisem takim jak tutaj. Oczywiście to tylko przykład – certyfikaty mogą mieć różną formę a ich treść zależy od Twojej wyobraźni i umiejętności. Zachęcam Was gorąco do wykonania takiego certyfikatu nie tylko dla pierwszego (FTF), ale również dla drugiego (STF) i trzeciego (TTF) znalazcy. Często, szczególnie w miejskich keszach, FTF szybko znajduje swojego właściciela, a na dodatek jest po niego wyścig, więc warto uhonorować dwóch kolejnych znalazców.

Logbook

Dalej trzeba wykonać „księgę gości” czyli – logbook. Przykład logbooka w formacie A6 znajdziesz tutaj, aczkolwiek, tak samo jak z certyfikatami, na pewno prędzej czy później zapragniesz zrobić coś swojego, a wtedy warto będzie zerknąć chociażby do tutaj. Co powinieneś wiedzieć o logbookach? Oczywiście im mniejsza skrzynka, tym logbook mniejszy, aby można go było w niej zmieścić. Staraj się umieszczać Twoją „księgę gości” w torebce strunowej co dodatkowo zabezpieczy ją przez wilgocią. Jeżeli mimo Twoich zabiegów dojdzie do zawilgocenia zawartości skrzynki to tutaj znajdziesz porady jak sobie z tym poradzić.

Zawartość skrzynki – na wymianę
I najprzyjemniejsza cześć zakładania skrzynki – fanty. Różne szkoły panują wśród keszerów, ja osobiście lubię się przyłożyć do fantów, czyli zrobić kesza „na bogato” jak to mówi jeden z moich kolegów keszerów. Czy to znaczy, że mam wydać na fanty masę kasy? Nie, w żadnym wypadku! Staraj się do środka włożyć to, co sam chciałbyś/chciałabyś wyciągnąć. Unikaj prezerwatyw, tamponów, podpasek, podgrzewaczy (te małe świeczki), skasowanych biletów czy kapsli. Zatem co zostawiać? Masę przydatnych rzeczy można wstawić do skrzynki – zestaw naprawczy do roweru (dętka, z klejem i łatką + wentyl), mapę szlaków pieszych / rowerowych, mini kompas, ozdobne otwieracze, smycze itd. Można, a nawet powiedział bym, że trzeba dodać do skrzynki jakieś gadżety, które promują okolicę – jakiś sklep z pamiątkami można „zaatakować” celu zdobycia takich drobnych fantów. Pamiętaj, że to, jaka będzie Twoja pierwsza skrzynka, tak mogą Cię zapamiętać keszerzy, więc warto się postarać za pierwszym razem i oczywiście podwyższać swój poziom przy każdej kolejnej skrzynce.

Ukrycie i koordynaty GPS
Po wyposażeniu kesza przychodzi czas na ukrycie i to naprawdę najtrudniejsza sprawa, na którą COG zwraca szczególną uwagę. Osoba z COG sprawdzi bardzo dokładnie to, czy podane przez Ciebie koordynaty GPS są dokładne i czy wskazują odpowiednie miejsce. Jak? Wpisując podane przez Ciebie dane GPS sprawdzą, czy miejsce na satelitarnej mapie zgadza się z Twoim opisem (czasem osobiście pojadą zobaczyć jak to wygląda na miejscu lub podeślą w tym celu zaufaną osobę, która ma niedaleko). W razie nieścisłości nie dojdzie do akceptacji i zostaniesz poproszony/na o poprawę danych lub dodatkowe wyjaśnienia.

Jak uniknąć błędów w danych GPS ? Na forum znajdziesz krótki poradnik. I to chyba już wszystko – dalej tylko kwestia rejestracji skrzynki w serwisie. Aby tego dokonać, po zalogowaniu wybierz z menu opcję ZAŁÓŻ SKRZYNKĘ.
W tym miejscu możesz wrócić do informacji, które zebrałeś/aś na samym początku przygotowań do założenia skrzynki – będziesz musiał/ła wykonać opis miejsca (może trochę historii, mała podpowiedź).

Jak najlepiej wykonać opis skrzynki?
Nie za długi, ale także nie za krótki. Jeżeli miejsce jest historyczne, warto o tym wspomnieć. Jeżeli nie, postaraj się wyjaśnić dlaczego właśnie to miejsce a nie inne, co ma w sobie takiego szczególnego. Oczywiście oszczędź nam historii swojego życia, nie pisz o miejscu oświadczenia przyszłej albo przeszłej żonie, o tym że tu kiedyś.. ehmm no wiecie itd. Warto wspomnieć też krótko co zostało na wyposażeniu skrzynki. Pamiętaj także o poprawnym doborze atrybutów skrzynki, mogą one pomóc szukać Twojego skarbu.

Zdjęcia. Nooo tak trzeba dodać zdjęcia – aby nie zepsuć zabawy, staraj się nie pokazać na zdjęciu samego kesza w zaroślach tylko PODPOWIEDŹ! Geocaching nie jest zabawą w chowanego pamiętaj o tym. Będziesz miał/a możliwość dodania podpowiedzi, która będzie zakodowana – możesz dodać tam dokładniejsza instrukcję ułatwiającą odnalezienia Twojego skarbu.

Co napisać w wiadomości do COG?
Najlepiej zrobić zdjęcie samego pudełka, zawartości i logbooka, aby koordynator mógł określić, czy podane przez Ciebie dane o wielkości, typie i trudności są prawidłowe. Dobrze wykonać także fotki miejsca ukrycia oraz maskowania, aby koordynator mógł zobaczyć miejsce i przekonać się „na własne oczy” o poprawnym miejscu ukrycia.
Poza tym jak wspomniałem wcześniej warto zadbać o poprawność i dokładność GPS, jeżeli korzystasz z nawigacji samochodowej lub smartfona, to dobrym rozwiązaniem sprawdzenie danych na mapie v3 ← pełny ekran ← widok satelitarny. Jeżeli wszystko się zgadza, za kilka godzin Twoja skrzynka będzie zaakceptowana przez COG a jej status zmieni się z „Ukryta do czasu weryfikacji”
na „Jeszcze niedostępna”. Teraz wystarczy tylko zmienić jej status i czekać na pierwszych znalazców…

Jak zrobić dobrego kesza który będzie się podobał?
Pamiętaj, że pierwsza założona skrzynka mówi o Tobie, więc nie rób jej na siłę zaraz po zdobyciu regulaminowych 10 keszy. Warto zdobyć więcej skrzynek, zobaczyć jak robią to starsi, doświadczeni keszerzy. Takie „podglądanie” doda pomysłów na dobre maskowanie, miejsce ukrycia, wyposażenie. Pytanie o ewentualne niejasności nie boli, lepiej zapytać niż popełnić jakąś gafę. I pamiętajcie – COG to tylko ludzie, mają poza geocachingiem jeszcze masę innych spraw na głowie, więc bądź cierpliwy/a w kontakcie z nimi!

Gdy na przełomie grudnia i listopada śnieg wreszcie spadł, pojawił się inny problem, bo spadła też temperatura i chwycił solidny mróz. Zdecydowaliśmy się jednak nie czekać na warunki idealne i ruszyliśmy do Lasku Bielańskiego lepić bałwanka… to była prawdziwa walka, przy piętnastostopniowym mrozie śnieg w ogóle się nie lepił, my zamienialiśmy się w sople lodu, a elektronika odmawiała posłuszeństwa. Sytuację ratował jedynie termos z herbatą.

W końcu udało się. Powstał GeoBałwanek v. 1.0, który sięgał nam ledwie do pasa, ale był to bałwanek na miarę naszych możliwości. Był on strażnikiem kesza – jego wnętrze skrywało lodową komnatę, w której spoczywała skrzynka OP2FC1. Ponieważ baterie się rozładowały, a ekrany dotykowe przestały reagować na dotyk, nie mieliśmy jak zrobić mu zdjęcia, ani zmierzyć współrzędnych (przewidując to, bałwanka ulepiliśmy w pobliżu innej skrzynki, która była teraz punktem orientacyjnym). Zdjęcie zrobiła lavinka dopiero następnego dnia, przy okazji trochę odśnieżając bałwanka.

GeoBałwanek v. 1.0

Niestety zima na Mazowszu jest jaka jest i już miesiąc później, po ociepleniach i odwilżach, musieliśmy ruszyć z odsieczą GeoBałwankowi. Szczególnie dużo zapału miał Franek Bałwanek, który pojechał lodowym T-34.

GeoBałwanek zamieniony w bryłę lodu jakoś się jeszcze trzymał i doczekał powrotu zimy, ale był obrazem nędzy i rozpaczy. To co z niego zostało posłużyło jako rdzeń tułowia, na którym zamontowaliśmy mu nową głowę. I tak powstał GeoBałwanek v. 1.1.

GeoBałwanek v. 1.0  →  1.1

Niestety po kilku dniach przyszła solidna odwilż, która pokonała bałwanka, a gdy wróciły mrozy i śnieg, okazało się że została z niego tylko kupka lodu. Nowego bałwanka musieliśmy lepić od zera. Tak powstał GeoBałwanek v. 2.0, który też niestety długo nie postał, bo po tygodniu zaatakowała kolejna odwilż i to był ostateczny koniec zimy.

GeoBałwanek v. 2.0

Zima 2011/2012 długo nie chciała przyjść, a jw styczniu ak już się na dobre zaczęła, to skuła Mazowsze trzaskającym mrozem. Tym razem nie zdecydowaliśmy się na lepienie bałwana w tych warunkach i czekaliśmy na warunki idealne.

W połowie lutego wreszcie dosypało świeżego śniegu, a temperatura zaczęła się ocierać o zero stopni. I tu się pojawił kolejny problem, nie mieliśmy kiedy podskoczyć do Warszawy, a było ryzyko że zaraz przyjdzie odwilż l albo mrozy… wtedy bałwanek w ogóle by tej zimy nie powstał. Dlatego postanowiliśmy zainstalować skrzynkę pod Żyrardowem. Teraz też ulepiliśmy bałwanka na miarę naszych możliwości, ale możliwości były o wiele większe, toteż GeoBałwanek v. 3.0 prawie dorównywał nam wzrostem.

GeoBałwanek v. 3.0

 Prognozy zapowiadają na weekend temperatury lekko dodatnie i siąpiący deszcz. Ale jest szansa że potem będzie lepiej, więc bałwanek powinien to przetrwać, najwyżej będzie wymagał lekkiej kosmetyki. Oby tylko prawdziwa odwilż zbyt szybko nie przyszła.

Część Pierwsza:
Piątek (06.08) – Podkowa Leśna i okolice.
Sobota (07.08) – Tarczyn, Czersk, Góra Kalwaria.

Część Druga:
Niedziela (08.08) – Sochaczew, Żelazowa Wola, Tułowice, Nowy Secymin, Witkowice, Wyszogród.

Dzień pierwszy

 
Po dotarciu w okolice Dąbrowy, na pierwszy ogień poszła skrzynka EM-44 Kapliczka św. Katarzyny [OP2202].
Nastąpiła tu konfrontacja naszych zdolności poszukiwawczych z porannym zamotaniem po podróży. Najpierw dokładnie obmacaliśmy kapliczkę, potem okolicę kapliczki i nastąpiła tzw. kaplica – kesza nie ma. Niezrażeni nieudanym porannym rozruchem, udaliśmy się na następny kesz EM-10 Jesion Wyniosły [OP17CB]. Tu już nastąpił pełen sukces: fajna, szybka skrzynka sprawne wypatrzona przez Czajorka, największą trudnością w tym miejscu było znalezienie miejsca na zaparkowanie keszowozów w okolicznych zaspach

Potem nastąpił początek przygody z Bestiaruszem: EM-136 Cmentarz [OP430F]. Pierwsza skrzynka z tej serii, zimowa aura podniosła znacznie poprzeczkę, ale żeby nie psuć zabawy osobom, które jeszcze nie zdobywały tego projektu, nie ujawnimy więcej szczegółów. Co do samej skrzynki to WARTO, naprawdę WARTO Świetnie ukryta, szkoda tylko, że nie mieliśmy możliwości zaczaić się na nią w nocy (byłyby lepsze wrażenia ) Po zaliczeniu pierwszego Bestiariusza i zdobyciu szybkich i przyjemnych skrzynek EM-12 Ruiny dworu w Okradzionowie [OP17CE] i EM-11 Młyn Treya [OP17CC], wyruszyliśmy na EM-29 Na taśmociągu [OP1D67]. Mały off-top: jak jedziesz sobie grzecznie drogą i po jednej stronie horyzontu widzisz taśmociąg i po drugiej stronie widzisz dalszą cześć tego samego taśmociągu to wiedz że coś się dzieje Burak nie przejmując się za bardzo, że jego keszowóz posiada zdolności terenowe w pewnym ograniczonym zakresie zrobił podjazd prawie pod samą skrzynkę R00t7, Martuś i Czajorek podjechali od innej strony i chwile później kesz wpadł w nasze łapki
    
Co było potem: EM-46 Mongolska lipa [OP220B], Kapliczka na Podlesiu [OP2277], Syn-15 Pomnik Żołnierza Zwycięzcy [OP224B]. Wszystkie podjęte szybko i sprawnie, ubarwione gdzieniegdzie wojną na śnieżki . Małe potkniecie na skrzynce O pewnym brzasku w katyńskim lasku… [OP259F] gdzie kordy usilnie prowadziły nas pod ławkę, którą bezskutecznie sprawdziliśmy.

Zrekompensowaliśmy sobie za to na skrzynce Urząd Miasta w Dąbrowie Górniczej [OP2447]. Ochrona obiektu nie widziała, albo nie chciała widzieć grupy uchachanych ludzi buszujących pod urzędem praktycznie prawie że przed wejściem do budynku. W sumie to mieli trochę racji – z wariatami się nie zadziera  Nieniepokojeni przez nikogo (może trochę przez padający coraz bardziej śnieg) obraliśmy kurs na dwa kolejne kesze Szyb Jan II [OP2278] i Szyb Mariusz [OP2279] oraz kolejny etap Bestiariusza EM-145 Szyb Cieszkowski [OP432E]. Drugi bestiariusz tego dnia przyprawił nas o sporo emocji, jak się później okazało, atakowaliśmy od nie do końca prawidłowej strony, co poskutkowało pokonywaniem płotu, unikaniem ochrony, bieganiem po kostki w błocie, będącym mieszanką węgla i czegoś niezidentyfikowanego Finalnie udało nam się znaleźć właściwe miejsce, pokonać strażnika kesza i udać się w dalszą drogę. Tak jak przy poprzednim Bestiariuszu zdjęć brak, co by nie psuć zabawy następnym odważnym  A potem było już z górki, skoczyliśmy na chwilę na kwaterę w Będzinie zostawić bagaże i polecieliśmy dalej coś zjeść i spotkać się z pozostałą częścią ekipy: Sebastianem, który pełnił rolę naszego przewodnika po mieście oraz Cebulką i Wiśnią.

Tego wieczora wesołą ekipą zdobyliśmy okoliczne będzińskie kesze m. in. quiz Sebastiana Będzin Stadion [OP2472] oraz kolejną cześć Bestiariusza EM-139 Oblubieniec z piekła rodem [OP4317]. Po znalezieniu kolejnego elementu upiornej układanki, udaliśmy się w okolice bajecznie podświetlonego Zamku w Będzinie [OP039F]  i Kościoła św. Trójcy [OP1FAA], po drodze przechodząc obok wejścia do zamkowych podziemi [OP40E0] (niestety teren w remoncie i nie dało się bliżej podejść) a pod koniec podeszliśmy m. in. pod Będzińskie Mury[OP3C14], gdzie sposób ukrycia skrzynki był na poziomie mistrzowskim. Uznanie dla osoby z naszej ekipy, która go wypatrzyła Końcówka keszowego dnia zakończyła się tak samo jak się rozpoczęła, czyli nieznalezieniem skrzynki Tym razem był to Będzin stary dworzec PKP [OP41B8], ale tutaj przynajmniej dzięki temu, że był z nami Sebastian mieliśmy pewność że go nie ma.

Dzień drugi.

Drugiego dnia postawiliśmy sobie ambitne zadanie zdobycia całego Bestiariusza. Skoro świt wystartowaliśmy z kwatery jeszcze ciemną nocą i pojechaliśmy na miejsce. Tak naprawdę to super wyszło, że przyjechaliśmy jak było ciemno, bo to pozwoliło nam prawie niezauważenie buszować na tyłach kościółka. Co myśmy się tam naszukali, wszystkie krzaki w okolicach koordów zostały dokładnie przetrząśnięte, nie odpuściliśmy nawet latarni co stała w rogu. Finalnie to Ranwers namierzył właściwe miejsce i całe szczęście bo zaczęło się robić zupełnie jasno a banda sześciu ludzi grzebiących w krzakach przy płocie na terenie kościoła wygląda co najmniej dziwnie . Opuściliśmy teren zostawiając ślady zbrodni w postaci makabrycznej ilości wydeptanych śladów na śniegu. Potem już poszło zdecydowanie lepiej, kolejne etapy Bestiariusza wpadały w nasze łapki wywołując za każdym razem uśmiech od ucha do ucha. Po drodze dłuższy postój w Cementowni Grodziec [OP0829]. Kesz pokazujący genialny urbex, raj dla fotografów i osób lubiących industrialne klimaty. Można by tam godzinami siedzieć i zwiedzać.

   
  
Niestety nie mieliśmy tyle czasu na kontemplowanie urbexów, bo na horyzoncie było spotkanie w Kopalni Ćwiczebnej i Muzeum miejskim „Sztygarka” w Dąbrowie Górniczej. Po drodze jeszcze tylko kilka skrzynek z serii Bestiariusza i można było jechać na spotkanie. Na miejscu najwięcej frajdy zapewniło nam zwiedzanie  kopalni ćwiczebnej. Ubrani w kaski, latarki i kurtki ochronne zeszliśmy jakieś 30 metrów pod powierzchnię, gdzie oprowadzeni przez przewodnika zgłębialiśmy tajniki wyposażenia kopalni. Była to bez dwóch zdań to była najciekawsza część zagłębiowskiego spotkania

A potem nastąpiło meritum wycieczki, czyli spotkanie całej keszującej braci w pizzerii Stonehenge w Dąbrowie Górniczej Dolna sala zarezerwowana w całości dla keszerskiej braci pękała w szwach. W tym miejscu wspólnie dziękujemy wszystkim: organizatorom i uczestnikom za bardzo miłe spotkanie, owny, świetną zabawę i pyszną pizzę. Ukoronowaniem całego dnia był finał Bestiariusza EM-146 Bestiariusz Zagłębiowski [OP432F]. Finalna skrzynka była prawdziwym zwieńczeniem całej serii, podejmowana w nocy dawała dodatkowe walory wizualne, zaś cała seria to po prostu kawał rewelacyjnie przemyślanej i wykonanej roboty, na dodatek bardzo blisko naszego miejsca gdzie nocowaliśmy

Dzień trzeci.

Na rozgrzewkę zaliczyliśmy szybkiego magnetyka Pałac Mieroszewskich [OP3BD1] a potem EM-21 Bombę w hotelu [OP1B41]. Spędziliśmy tam trochę czasu, ale pomimo tego, że wykonaliśmy nawet telefon do przyjaciela musieliśmy uznać wyższość kesza nad naszą ekipą. W tym miejscu nasza grupa się rozdzieliła. Ja, Ranwers, Burak i Czajorek pojechaliśmy na kesza Kara śmierci [OP380F] a r00t7 i Martuś na skrzynki w centrum Bytomia. Skrzynka Kara śmierci definitywnie wymagała dodatkowego sprzętu i umiejętności korzystania z niego. Żeby go podjąć trzeba było zamontować stanowisko zjazdowe, wbić się w uprząż i zjechać jakieś 40m w dół aaaa i zatrzymać się po drodze i z półki skalnej podjąć kesza Ze względu na niezbyt sprzyjającą pogodę, fotek z tego eventu brak, ale postaramy się poprawić następnym razem Dalszy plan wycieczki obejmował zwiedzanie schronów bojowych wchodzących w skład Obszaru Warownego Śląsk. Dzięki uprzejmości Wiśni i Sebastiana najpierw zwiedziliśmy z przewodnikiem punkt Muzeum Fortyfikacji [OP0583] a potem Bytomski bunkier_fck015 [OP14E0]. Kolegom ze stowarzyszenia Pro Fortalicium należą się wielkie słowa uznania za to, że pomimo niezbyt sprzyjającej temperatury niestrudzenie opowiadali na temat fortyfikacji.

I to w zasadzie był koniec naszej wycieczki, zmęczeni, zmarznięci ale niesamowicie zadowoleni z wyprawy wyruszyliśmy w drogę powrotną z mocnym postanowieniem, że my tu jeszcze nieraz wrócimy

Jeśli nie wiesz o kim mowa, zajrzyj do who is who.

UWAGA, SPOILERY (ze 2 w sumie).

No dobra, w tytule jest małe oszukaństwo, bo powinien on brzmieć: „Wszystkie schrony bojowe Punktu Oporu Prosienica (część 1) i PO Podbiele, oraz kilka z PO Skłody (część 2) Linii Mołotowa”, ale przyznacie, że tak jak jest brzmi lepiej Okeszowaniem tzw. Linii Mołotowa zajęli się Snuffery, Artix i Nina, później kolejni geokeszerzy zakładali skrzynki w bunkrach bezkeszowych, tak więc w chwili obecnej bodaj wszystkie bunkry z PO Prosienica i Podbiele są okeszowane… a nawet jeśli jeszcze jakiś kryje się w krzakach, to być może ktoś go wkrótce znajdzie i uzupełni braki na mapie.

PO Prosienica 1 (OP1403)

Pierwszy schron, do którego dotarliśmy ok. godziny 14:00, to PO Prosienica 1. Tutaj też podjechali do nas zbyszaci i Nickiel, którzy od rana byli w terenie i zdobyli już większą część PO Prosienica. Chwila odpoczynku, pogaduchy, wymiana GeoKretów, wpisy do owncache’y… a gdy ekipa białostocka ruszyła dalej, my spięliśmy rowery obok schronu i z buta ruszyliśmy szukać dwóch sąsiednich bunkrów.

PO Prosienica 2 (OP1404)           PO Prosienica 18 (OP1484)            PO Prosienica 9 (OP141C)

Dwójkę znaleźliśmy szybko, ale trochę się zeszło zanim namierzyliśmy rurę w której kryje się kesz, a potem nie mogłem go wyciągnąć… podczas gdy ja się siłowałem, lavinka podeszła od drugiego końca i wyjęła bez problemów. Z nr-em 18 mieliśmy pewien problem, szukaliśmy zasadniczo GPS Free, dopiero gdy były trudności z namierzeniem schronu, odpalaliśmy GiePSa w telefonie (wtedy nie mieliśmy jeszcze ładowarko-akumulatorka i wiedzieliśmy że baterii na trzy dni nie starczy). Tutaj właśnie musieliśmy złapać sygnał, za to ze skrzynką poszło szybko. Potem wróciliśmy do rowerów i podjechaliśmy do nr-u 9.

PO Prosienica 9 (OP141C)                       Dziwaczne kapliczki (OP1427)

Ledwie dotarliśmy do dziewiątki, zaczęło solidnie padać. Niestety bunkier był wysadzony, więc schowaliśmy się w przedsionku, co prawda było dosyć ciasno, ale ochronę przed deszczem dawał przyzwoitą. Chwilę przestoju poświęciliśmy na małą przekąskę, w niszy piknikowej serwowane były: kawa i herbata z termosu, kanapki do samodzielnego montażu z przywiezionych składników (chleb z GSu w Danikowie), oraz ciasteczka na deser.

W międzyczasie szukałem też skrzynki pod betonową płytą… a właściwie nie tyle szukałem, co ją wyciągałem i zajęło mi to sporo czasu. Nie odważyłem się całkowicie wleźć do środka i przy pomocy kijaszków próbowałem ją dotargać w zasięg ręki, a gdy już było blisko, skrzynka turlała się wgłąb i spod płyty dolatywały moje soczyste wiąchy, zaś echo odpowiadało „mać, mać, mać…” . W końcu jednak udało się.

Gdy już przestało padać, rowery zostawiliśmy spięte w przedsionku, a sami ruszyliśmy szukać kapliczek, oraz nr-u 10, no i momentalnie przemoczyliśmy spodnie prawie do pasa. Skrzynkę kapliczkową znaleźliśmy, ale chcieliśmy też obejrzeć inne kapliczki i oczywiście najdłużej szukaliśmy tych, co były tuż za bunkrem. Na szczęście nie mieliśmy spotkania z tym dziwnym gościem jak Snuffery (więcej zdjęć kapliczek na Picasie, oraz w opisie i logach skrzynki).

PO Prosienica 10 (OP141F)

Dziesiątki szukaliśmy długo i namiętnie, nawet GiePS nie pomagał. Dopiero gdy wreszcie udało się ją namierzyć, okazało się że są to ruiny małego schronu, ukryte w krzakach na stoku wzgórza. Maskowały się świetnie, a to był nasz pierwszy jednoizbowy bunkier, podczas gdy my szukaliśmy takiego dużego jak poprzednie.

PO Prosienica 7 (OP1411)

Pojechaliśmy kawałek dalej piaszczystymi drogami, skitraliśmy rowery w sosnowym zagajniku i miedzami do kolejnych trzech bunkrów. Do siódemki dotarliśmy mokrymi trawami, a na miejscu okazało się, że mogliśmy pod sam schron dojechać rowerem. Tutaj przydają się buty z dobrą podeszwą, bo dolny poziom zaściełają zwoje przerdzewiałego drutu kolczastego. Moje sandały trekkingowe posiadają podeszwę grubą i solidną, żaden drut im niestraszny, ale musiałem chodzić bardzo ostrożne, by nie skaleczyć się od góry.

.                           PO Prosienica 17 (OP144D)                               PO Prosienica 16 (OP144C)

Siedemnastka była strzeżona szyszką… zastanawialiśmy się, co oznacza „szukaj za szyszką” w logach i okazało się, że należy to rozumieć dosłownie. Szesnastka natomiast, była totalnie przemoczona, niestety słońca nie było, to przesuszyć nie mogliśmy, tyle co przetarliśmy wnętrze i zawartość. Niestety logbook był kompletnie mokry, wpisać się nie dało, ale pieczątkę wbić i owszem. Zapasowe logbooki pechowo zostały w sakwach rowerowych, ale dwa dni później jak wracaliśmy z Podbieli, specjalnie pojechaliśmy tędy i podskoczyłem dołożyć suchy logbook.

PO Prosienica 13 (OP1424)

Trzynastka faktycznie była nieco pechowa, daliśmy tutaj d… ciała na całej linii i straciliśmy mnóstwo czasu. Jechaliśmy sobie boczną drogą gruntową, a tu w bok w kierunku bunkra odbija dróżka, no to my za nią, niestety dróżka po chwili znikała. Tutaj wpadliśmy na głupi pomysł, bo powinniśmy porzucić rowery na skraju zagajnika, ale nie chciało im się ich spinać, bo skoro to tylko jedna skrzynka i tuż za zagajnikiem, to dojdziemy. A potem wpadliśmy na jeszcze głupszy pomysł (rosły one chyba w tym zagajniku jak grzyby po deszczu), by nie wracać tak samo, ale miedzą dobić do drogi którą opuściliśmy… problem w tym, że okazało się, że i ona znikała zaraz po tym jak z niej zjechaliśmy i targaliśmy rowery miedzami w mokrej trawie i trochę naokoło nadkładając sporo drogi.

PO Prosienica 3 (OP1406)

Do P-3 dało się podjechać, mimo że dróżka znikała, ale ugór był porośnięty niską, lichą roślinnością, więc dało się jechać (nawet pod górkę). Bunkier malowniczy, a w środku ptaszki uwiły sobie gniazdko. Obok do brzózki przypięliśmy rowery i dalej z buta do P-20.

.                               PO Prosienica 20 (OP148A)                                  PO Prosienica 11 (OP1421)

Do P-20 najkrótsza droga biegła na siagę przez pole… ale że pole obsiane było zbożem, wybraliśmy przynajmniej dwa razy dłuższą drogę miedzami, by nie deptać upraw. Później jeszcze podjechaliśmy do P-11 i był to ostatni bunkier pierwszego dnia.

Tutaj warto zaznaczyć, że fakt wysadzenia części bunkrów, ma też pewne plusy dodatnie – dzięki temu możemy zapoznać się z elementami konstrukcyjnymi, niemal jak w przekroju. Poza tym schrony stanowią wspaniałe zbiorowisko roślinności naskalnej, a dach porastają murawy, czy nawet niewielkie drzewka. Ach, mieć taki skalniak zwieńczony trawniczkiem w ogródku… a wnętrze schronu mogłoby robić za piwniczkę.

Poprzez miedze, poprzez łąki, poprzez leśne ścieżki wąskie, cztery łapy psa unoszą w świat, Łapy, łapy, cztery łapy, a na łapach pies kudłaty, kto dogoni psa? kto sogoni psa?

Gdy tak wędrowaliśmy miedzami, w pewnym momencie lavince biegnącej z górki, załączyła się piosenka, która stała się hymnem naszej wyprawi na Linię Mołotowa. Posłuchajcie i wy: link.

nocleg przy PO Prosienica 1, oraz Противотанковый ров przed założeniem

Na nocleg wróciliśmy do jedynki, która okazała się idealnym miejscem biwakowym. Płaska polana wyściełana sosnowymi igłami, dużo drewna w okolicy, a co najważniejsze – miejsce ustronne, z dala od główniejszych dróg, a nawet od bocznej leśnej sporo w bok. Wieczór spędziliśmy przy ognisku, susząc przemoczone części garderoby, oraz pichcąc sobie kolację, a rowery umieściliśmy w bunkrze dla ochrony przed deszczem.

Gdy rano obudził nas budzik, okazało się, że pada deszcz, no szlag by to… poranną kawę i napoje do termosu przygotowałem więc na epigazie, a śniadanie spożyliśmy w namiocie. Gdy skończyliśmy jeść, deszcz przestał padać i mogliśmy się zbierać. Z dobrych wiadomości – zbyszaci i Nickiel zakończyli misję i dostaliśmy od nich SMSa, że wszystkie skrzynki w PO Prosienica i PO Podbiele są. Zanim odjechaliśmy, zrobiłem też sesję zdjęciową gotowej do założenia skrzynce.

rów przeciwczołgowy na mapie topograficznej

Wybierając się na Linię Mołotowa, postanowiliśmy że wzbogacimy projekt o kolejną skrzynkę, jednak na odnalezienie jeszcze jednego bunkra szanse były małe. Przeglądając okolice z podkładem różnych map na stronie OC, zauważyłem, że najprawdopodobniej w pobliżu schronów jest rów przeciwczołgowy, a przy takim obiekcie skrzynki nie ma.

Противотанковый ров (OP389F)

Podczas gdy lavinka siedziała w poziomkach, ja poszedłem wzdłuż rowu poszukać miejscówki. Rów bardzo malowniczy, raz jest w lesie, kiedy indziej wśród pól i zarośnięty trawą i krzaczkami jałowca. Wkrótce wytypowałem charakterystyczny pniak i zakopałem pod nim skrzynkę.

Grób Bohaterów (OP2DDA)                 Guty-Bujno (OP140F)                Guty-Bujno II (OP141B) .

Po drodze mijaliśmy skrzynki przy mogiłach zbiorowych, czy wręcz regularnych cmentarzach. Otóż rów przeciwczołgowy został wykorzystany przez hitlerowców jako mogiła (nie musieli kopać, bo już był wykopany). Wyjaśniło się przy okazji, dlaczego cmentarze są podłużne.

Sowieckie Poziomki Bojowe

A skoro już wspomniałem o poziomkach… było ich zatrzęsienie, a wielkością dorównywały czasem drobnym truskawkom, a ja w życiu nie najadłem się tak poziomek jak wtedy. Podejrzewamy, że były to Sowieckie Poziomki Bojowe, które miały spowalniać marsz wrogich wojsk, nam spowalniały, nie raz, nie dwa utknęliśmy w poziomkach. W ogóle, poziomki rosły najczęściej w pobliżu bunkrów i rowów, po tym że zaczynają się zagony poziomkowe poznawaliśmy że zbliżamy się do schronu. Warto się wybrać na Linię Poziomkową na początku lata, my byliśmy w drugiej połówce czerwca.

Dodam jeszcze, że z logów dowiedzieliśmy że inni nazywali linię umocnień Linią komarowa… gdy my tu byliśmy, komarów szczęśliwie dużo nie było. Najwięcej pojawiało się wieczorem, ale na to receptą było ognisko, którego dym skutecznie je odstraszał.

Bunkier „Pod Paprotką” (OP2E34)

Ale, ale! ja tu się zagłębiam w kolejne dygresje, a miało być o bunkrach! Już wracam do tematu. Pierwsze skrzynki bunkrowe drugiego dnia były założone przez Tati i etna&marsów.

No i tutaj coś mi się pomyliło i myślałem że pierwszy jest bunkier typu EM-85. No to schodzę na poziom -1, szukam, szukam i nic. Szukam miejsca ze spoilera, też nic. Przetrząsam podziemia po raz kolejny, aż tu nagle słyszę z góry okrzyk lavinki: „Jest skrzynka!” Początkowo myślałem, że widzi z góry gdzie jest ukryta, ale nie, ona ją znalazła na górze. Bo to nie ten bunkier… to był bunkier typu Paprotka Bojowa. Nawet jak podchodziłem do schronu, to stwierdziłem „O, tutaj to chyba na każdym bunkrze paprotki rosną, bo następny ma paprotkę nawet w tytule”.

EM-85 PO Prosienica (OP2DB5)

Od poprzedniego schronu, ten oddziela zapora z Sowieckich Poziomek Bojowych, jakoś się przedarłem, obfociłem bunkier, a lavinki nadal nie ma… utknęła w poziomkach. Dopiero musiałem po nią ruszyć z odsieczą. Tutaj o dziwo szukałem już na właściwym poziomie, pojemnik w klimatach militarnych, a obok zaimprowizowana strzelnica (więc zbliżając się, należy nasłuchiwać, czy ktoś nie strzela).

PO Prosienica 25 (OP1811)

Rowery w krzaki i myk do nr-u 25. Niby obok powinien być kolejny rów przeciwczołgowy, ale skrzynka już założona i tam w rowie spędziliśmy sporo czasu, więc u już nie szukaliśmy.

PO Prosienica 5 (OP140D)                                PO Prosienica 12 (OP1423)                              .

Piątka, to malowniczy, mały bunkierek tuż przy drodze krajowej nr 8. I wydawało by się, że przekraczanie szosy jest jedynym niebezpieczeństwem w tym miejscu. Błąd, nawet mały schron potrafi pokazać pazurki, lavinka zdrowo przydzwoniła wychodząc z niego, że potem miała na głowie śliwkę zwieńczoną strupem. A skrzynka tak dobrze zamaskowana jako śmieć, że początkowo odrzuciłem ją na bok i przekopywałem piasek dalej. Obok zostawiliśmy rowery i szybki skok w bok do dwunastki.

PO Prosienica 4 (OP140C)

Jako że minęła właśnie godzina czternasta, była najwyższa pora na tradycyjny meteorowy 2 o’clock, czyli przerwa na kawę oraz drugie śniadanie. W zasadzie postój mieliśmy zamiast zrobić kawałek dalej, jak odjedziemy od głównej drogi, ale przy schronie nr 4 okazało się, że skrzynka jest kompletnie przemoczona. Dlatego zarządziliśmy tutaj postój, a że słońce akurat świeciło, to mogliśmy zawartość podsuszyć rozłożywszy na elemencie maskującym.

PO Prosienica 21 (OP148C)

Napełniwszy żołądki i uzupełniwszy poziom kofeiny we krwi, zdobyliśmy jeszcze jeden bunkier przy szosie, by przejechać przez wieś Prosienica i wbić się w ostatnią grupę schronów.

PO Prosienica 19 (OP1485)

Podjazd do lasku, rowery w krzaki i jakieś 100 metrów marszu do kolejnego bunkra. Dziewiętnastka, mimo że wysadzona w powietrze i kompletnie zniszczona, była jednym z bardziej malowniczych bunkrów… taki postbunkrowy ogród japoński. Lubię takie kamienne kompozycje obrastające mchami, paprociami, skalniakami, drzewkami, a do tego sterczące ma wszystkie strony powyginane zbrojenie i inne żelastwo.

PO Prosienica 23 (OP154F)                              PO Prosienica 24 (OP165D)                               .

 Z PO-23 szybko poszło, ale PO-24 był problem… schron kompletnie zniszczony, niewiele co z niego zostało i wydawałoby się, że trudno przeoczyć miejsce ukrycia, gdy jest spoiler. Teoretycznie tak, ale w praktyce spędziliśmy tu mnóstwo czasu i jak tonący złapaliśmy się brzytwy… znaczy… eee… telefonu do przyjaciela i już jakoś poszło.

PO Prosienica 22 (OP154E)

Malownicza kolekcja stalowych belek, wyglądały jakby kiełkowały z ziemi… a jeden dwuteownik idealnie pasował na półeczkę. Tak sobie wyobraziłem, że siedzę sobie tu wieczorkiem, gapię się na pole i zachód słońca, obok na ognisku gotuje się kolacja, a na tym kawałku stali jak na półeczce stoi kubek z herbatą… ech, no i znów się rozmarzyłem.

 
PO Prosienica 8 (OP1412)                                    PO Prosienica 6 (OP140E)                              .

Z ósemką i szóstką był problem, bo nie dało się do nich dotrzeć nie przechodząc przez pole. W drodze do ósemki obeszliśmy ją miedzami prawie naokoło, dochodząc do miejsca gdzie najbliżej jest do schronu, by jak najmniej deptać zboże, a tak już ścieżka wydeptana przez poprzedników, z której też skorzystaliśmy. Widać zapuścili  dokładnie taki sam algorytm szukania drogi. Podobnie było zresztą w przypadku szóstki, która okazała się Tajną Sowiecką Składnicą Elektroniki… kto by się spodziewał, że już wtedy dysponowali taką technologią.

PO Prosienica 14 (OP1425)

 PO-14 był strzeżony przez duchy ruskich gierojów… nie polecamy więc zdobywania go o północy, ale w środku dnia nie takie duchy straszne, jak je malują.

PO Prosienica 15 (OP1426)

Nr 15 był naszym numerem 26, czyli ostatnim schronem na trasie. Z tego tez niewiele się zachowało, zlokalizowany jest na skraju żwirowni i dodatkowo został wzmocniony kamykami żwiru wykraczającymi poza standardową rozmiarówkę… swoją drogą, nazwa żwirowni „Prosienica II” brzmi jak nazwa skrzynki. Zanim pojechaliśmy dalej, spożyliśmy jeszcze pożegnalne knapki, bo już w brzuchach nas ssało.

PO Prosienica zdobyta, ale że jesteśmy w dobrej formie, jedziemy dalej. Na PO Podbiele! c. d. n.

Zobacz też:
- pocztówki z Linii Mołotowa (PO Prosienica dzień 1)
- pełna galeria wjazdu na Picasie
- relacja zbyszatych
- PO Prosienica wg tATO

„Moja przygoda z geocachingiem rozpoczęła się niewiele ponad rok temu. Podczas odwiedzin u przyjaciół (holdy) dowiedziałam się o grze w poszukiwanie skarbów z użyciem GPSa. Jako że jestem mamą dwóch małych chłopców, poszukiwanie „skarbów” na świeżym powietrzu wydało mi się idealnym sposobem spędzania wolnego czasu. Mąż niedowierzał, że może istnieć taka zabawa, ale przekonał się po znalezieniu pierwszej skrzynki. Niedługo po moim przyłączeniu się do społeczności OC pojawił się Adwentowy Kalendarz Quizowy 2010 i oszalałam na jego punkcie. Co wieczór wyczekiwanie północy i próby rozwiązania zagadek. Z pomocą doświadczonego keszera w kilku zagadkach udało mi się uzyskać współrzędne i z początkiem stycznia podjąć tę wyjątkową skrzynkę. Wraz z kalendarzem wciągnęłam się w zabawę na dobre i chodź mój dorobek skrzynkowy był wtedy jeszcze niewielki, wiedziałam, że na pewno nie będzie to zabawa tylko dla dzieci”.
Lokalizacja: Kraków
Na OC od: 2010-11-07
Wiek: 18
Ulubiony typ skrzynki: quiz, letterbox
Plany keszowe na najbliższe pół roku: odwiedzenie Trójmiasta oraz Wrocławia
Zainteresowania pozakeszowe: żeglarstwo i fotografia

Specjalnie dla bloga OC, m2m udzieliła krótkiego, acz treściwego wywiadu, którego treść poniżej.
Magdo, w końcu mam okazję i pretekst żeby zapytać: skąd Twój nick? „m2m” to jakiś quiz? Jak to w ogóle wymawiać? em-dwa-em, em-tu-em, em-druga-em ?
Mój nick to nie rozwiązanie quizu, tylko skrót od moich inicjałów. Swego czasu używałam innej ksywki, ale twórcy popularnego dawno temu serialu użyli tego samego i trzeba było pomyśleć o czymś innym dla siebie. Ja swój nick wymawiam em-dwa-em, choć zakładając pierwsze konto mailowe nie myślałam o jego wymawianiu. Na spotkaniach i tak przedstawiam się jako Magda a nick widnieje tylko na moich koszulkach.

Niedawno zostałaś członkiem COG. Nie ukrywam, że było to przyczyną „wywołania” Cię do przysłowiowej tablicy – szampan już pewnie wypity, czas zabrać się do pracy. Czego się najbardziej obawiasz stojąc przed pełnieniem nowej funkcji?
Jaki szampan Obaw mam wiele związanych z obecną funkcją. Boję się popełnić błąd i zawieźć zaufanie, którym zostałam obdarzona.

Na facebooku mówią, że będziesz teraz wysyłać geokeszerów do piekła, zabijać kotki i robić inne straszne rzeczy. Co poza tym będzie należało do Twoich – było, nie było – obowiązków?
Nie taki COG straszny, jakim go malują Palenia na stosie nie będzie, będzie za to praca przy weryfikacji nowych skrzynek oraz rozpatrywanie zgłoszeń. Mam nadzieję, że moja praca będzie niewidoczna dla innych.

Sprytnie unikasz tematu kotków, więc w imieniu miklobita (i milionów innych keszerów, którzy zawsze chcieli znać odpowiedź) zapytam wprost: kto (konkretnie!) jest odpowiedzialny za „mokrą” robotę? Żeby kotek zginął trzeba donosu czy już robicie to „z urzędu” ?
W COGu jestem od niedawna, więc żadna „brudna robota” jeszcze mnie nie spotkała. Ale wiem co zrobię ze swoim pierwszym zleceniem jak się trafi. Pewnie wyślę kotka w paczce użytkownikowi, który zapoczątkował akcję z kotkami. Myślę, że kobiecie nie odmówi pomocy

Yy.. noo.. jak znajdę winowajcę to na pewno podzielę się adresem

Zapraszam do zadawania pytań w komentarzach – m2m odpowiedzi na pewno udzieli

Witam serdecznie!

 W poprzednim odcinku obiecałem, że następnym (czyli tym) razem nauczymy się robić geokesza z supertankowca. Niestety kryzys ekonomiczny zawitał także w nasze skromne progi i budżet nie udźwignął wydatku w postaci zakupu rzeczonego morskiego behemota, a pewna korporacja paliwowa, której nazwy wSHELLako nie wymienię, niezbyt entuzjastycznie odniosła się do pomysłu przekazania nieodpłatnie jednego ze swoich okrętów w celu przerobienia go na skrzynkę. Dlatego też zrodziła się idea, aby dzisiaj pokazać Wam jak wykonać tzw. kesza low/no budget („loł/noł” z hiszp. znaczy nisko/wcale, a nie że „sikał/teraz”). Tak ostatnio wszyscy wokoło narzekają, że pudełka drogie, że kesze mogą tylko mikro robić, bo komornik nad głową wisi i krwawicę wysysa i temu podobne banialuki. No więc będzie o keszu prawie za fri. Za fri grosze. Jak ta opera.
Na otarcie łez i aby zachować duchową więź z nieodżałowanym tankowcem nasz kesz też będzie blaszany.

SPAM

 Każdy przynajmniej ćwierć-cywilizowany osobnik rodzaju ludzkiego wie, co to spam. Natomiast już nie każdy wie, że określenie „spam” oznaczające pierdyliard e-maili o kredytach tanich jak barszcz (chyba w Bristolu) i powiększaniu penisów (przeca wiadomo, że nie wielkość a ruchliwość jest ważna) pochodzi od mielonki ze skeczu Monty Pythona. Jeśli ktoś nie kuma kto zacz ten Python, to niech sobie od razu strzeli w łeb gumką z gaci i odmaszeruje się doedukować.
Tak czy owak spam to oryginalnie mielonka. Jakkolwiek mielona mielonka z mielonką mieloną to lekka przesada, to od czasu do czasu taki Przysmak śniadaniowy czy Gulasz angielski każdy normalny mięsożerca lubi sobie wtrząchnąć. I nie pytajcie co jest w takiej mielonce. Nie chcecie wiedzieć.
Mielonka mielonką, ale co to ma do keszy, zapytacie. Ano ma tyle, że mielonki pakowane są w 99,9 % przypadków w blaszane puszki. Powoli wyłania się powiązanie, co? Jeszcze nie? No, jeśli nie, to wiecie – guma z gaci i jak wyżej.
Dla tych którym się jednak wyłania serwuję hint drugi – kesz z mielonki jest tani, bo sam w sobie nic nie kosztuje. Jak to? A tak – mielonkę kupuje się dla mielonki, puszka to efekt uboczny. Co więcej, moi Drodzy, przerabiając puszkę po mielonce na kesza działamy niebywale ekologicznie – przecież gdybyśmy tę puszkę wyrzucili do kosza to puszka w locie staje się śmieciem. A u nas wręcz przeciwnie – jak głosi pierwsze zdanie karteczki opisującej, którą naklejamy na kesze – „TO NIE JEST ŚMIEĆ!”.

No dobra, po tym gargantuicznie (trudne słowo) przydługim wstępie przechodzimy do rzeczy.

KESZ

Do wykonania zadania potrzebne będą następujące artefakty:
-puszka mielonki o smaku mielonki
-nóż i widelec, jeśli ktoś umie się nimi posługiwać
-bułka, może być z masłem
-nożyk do tapet. Nie jest wymagane pozwolenie na taki nożyk, chyba że mamy mniej niż 10 lat. I nie mówię tu o wyroku.
-linijka
-kawałek deseczki/sklejki np. ze skrzynki po pomarańczach
-trochę taśmy klejącej
-dwa magnesy – opcjonalnie, jeśli akuat chcemy zrobić kesza magnetycznego. Kesz magnetyczny to taki, który się „przykleja” do metali, całkiem jak mina przeciwokrętowa. Tylko kesz nie wybucha. A przynajmniej nie powinien.
-kawałek gumki z gaci. Może być ten, którym się już dwa razy strzelaliśmy wcześniej w łeb.

Rolę napoju wzmacniającego tym razem pełnić będzie mleko. Powód jest prosty – wczoraj do późnych godzin poranych szyliśmy logbooki więc… no, mniejsza o to, dzisiaj mleko i już.

Z narzędzi bardziej zaawansowanych użyjemy wiertarki. Fajne małe cacuszko (nie cYcuszko, tylko cAcuszko!) ma w ofercie IKEA. Tak, to tam skąd bierzecie ołówki do keszy. Cacuszko kosztuje ok. 70 polskich nowych dukatów i jest w jednym wiertarką i wkrętarką. Na baterie, z kompletem bitów, dwoma wiertałmi i ładowarką w komplecie. W pudełeczku więc w ostateczności chociaż kesza się z tego zrobi.

Do dzieła!

1. Z mielonką postępujemy zgodnie z jej przeznaczeniem – dokonujemy na niej aktu konsumpcji. Używamy w tym celu bułki z masłem i noża. Widelec jest dla szpanu. I bez obawy, śmiertelność podczas/po spożyciu mielonki jest pomijalnie niska. Przynajmniej w porównaniu z katastrofami lotniczymi.

2. Pożywieni, z pustą puszką w ręku i pełnym brzuchem w brzuchu wykonujemy umycie ww puszki aż do czysta (bez skojarzeń). Ci panowie, którzy nie potrafią zmywać naczyć – wstyd! Pozostali dwaj – bardzo dobrze, tylko myjki ciśnieniowe możemy zostawić w spokoju, da się to zrobić rękami i Ludwikiem. Nie, nie czternastym. Butelkowanym.

3. Jako że wieczko puszki nie nadawało się do ponownego użytku, a kesz potrzebuje zamknięcia żeby mu bebechy nie wylatały na ziemię, musimy dorobić nowe wieczko. W tym celu wykorzystamy kawałek sklejki ze starej skrzynki po pomarańczach. Może to być też kawałek blachy/plastiku/bakielitu czy co tam komu wpadnie w ręce, byle nie było too kruche/delikatnie i nieodporne na wodę. Czyli papier/karton/cukier/księżniczki odpadają.
Procedura robienia wieczka opiera się na prostej zasadzie zapożyczonej od średniowiecznych mistrzów małolepszych, a brzmiącej „Przymierz i ciachnij”. Przymierzamy kształt puszki do sklejki, odrysowujemy ołówkiem zajumanym z IKEA i odciachujemy zaznaczony kawałek nożykiem do tapet.

4. Aby wieczko ładnie korespondowało z puszką czyli wchodziło tam gdzie trzeba musimy nadać my odpowiedni kształt poprzez zaokrąglenie rogów. Jeśli akurat dziwnym zbiegiem okoliczności Wasza mielonka mieszkała w puszce okrągłej to ten punkt możecie pominąć. Chyba że w punkcie 3. odciachaliście bardzo kwadratowy okrąg. Elegancka strzałka-kursor wskazuje miejsca zaokrąglenia.
Szczelnością się nazbyt nie przejmujemy, bo kesz nie będzie żadnym zakopcem.

5. Wieczko musi się jakoś trzymać naszego kesza. Rozwiązań, jak cymbalistów, jest wiele, ale my pojedziemy po najmniejszej linii oporu i użyjemy majtkowej gumki. Do akcji wkracza też cacuszko. Cacuszkiem wywiercamy w wieczku dwie małe dziurki. Najmniejsze jakie nam wystarczą, bo nie ma sensu robić w keszu większych dziur niż potrzeba. Z boku wieczka robimy małe nacięcia żeby gumka miała sobie którędy iść. Przez dziurki przewlekamy gumkę i zawiązujemy, żeby nie uciekła. Sprawdzamy czy czegoś nie zdupczyliśmy w międzyczasie. Oczywiście nie, gdzyż ciągle jeszcze popijamy mleko.

6. Nasz przykładowy kesz będzie magnetyczny, a zatem zafundujemy mu magnesy. Dwa, bo ta puszka to nie eppendorfka i jednym się nie obejdzie. Magnesy umieszczamy w udpowiednim miejscu (elegancka strzałka itd.). Na miejscu przeciwległym do miejsca odpowiedniego umieszczamy tabliczkę informacyjną. Swoją drogą warto może podmienić już jej tekst np. na coś w stylu „Zaprawdę powiadam ci, jeśli zaiwanisz tę skrzynkę to uschnie ci prawa ręka, zbóju jeden! A jeśli zostawisz ją w spokoju to Twoje praprawnuki wygrają w totka!” Klątwa może i nie zadziała, ale przynajmniej bardziej przemawia do mugola.

7. Teraz czas na to, co geokeszerzy lubią najwyraźniej najbardziej – na oklejanie kesza taśmą samoprzylepną. Nasz kesz jest o tematyce węgierskiej, więc użyjemy taśmy koloru czerwonego, białego i zielonego, gdyż są to kolory węgierskiej flagi. Trzeba tylko być ostrożnym żeby nie okleić w poprzek, bo wtedy wyjdzie nam kesz włoski, a nie węgierski. Oklejenie spełnia funkcję dekoracyjną oraz praktyczną – dyscyplinuje magnesy, które teraz bedą czuły większą więź z puszką/keszem, niż z metalowymi badziewkami do których będziemy kesza mocować. Wieczko i denko też mozemy okleić, jak glamour to glamour i niech będzie po całości.

8. Pojemnik jest już praktycznie gotowy, teraz kolej na zawartość. Logbook już wiemy jak zrobić – trzeba zastosować zasadę trzech kroków – „ciachu-ciachu, wiercu-wiercu, szyju-szyju”. Certyfikaty też już wcześniej przygotowane, tylko podziwiać. Z ołówka jeszcze zeskrobujemy logo naszego ulubionego marketu meblowego i mozna go pakować. Do tego jakieś latarki, szklane kulki, krety, zdechłe żaby, jądra nietoperza i voila! keszyk gotowy.

Po skończonej pracy pęczniejemy z dumy i wypitego mleka. Nasze ukontentowanie mąci jedynie fakt, że teraz trzeba będzie wyjść z domu na tę pluchę i tego kesza zanieść i umieść gdzie trzeba. A on taaaki ładny przecież…

Na koniec jeszcze zapisujemy sobie w notatniczku, że strzałki-kursory można dodawać później w programie graficznym, a nie trzeba ich trzymać na patyczku podczas robienia zdjęć.

To by było na tyle w dzisiejszym programie. Zapraszam na kolejne wydanie pt.
„Geokesze – robić samemu czy zlecić firmie outsorcingowej z Bangladeszu?”,
w którym porozmawiamy o zaletach i pułapkach galopującej globalizacji.

Do zobaczenia, good night and good luck!

Toczykotwica Słodowy

A więc siadamy wygodnie, player na fullscreen – 4…3…2…1…0.