Wszystkie bunkry Linii Mołotowa 2
meteor2017, 8 kwietnia 2013

Zostawiliśmy za sobą dymiące zgliszcza Punktu Oporu Prosienica i z marszu… a właściwie z rozpędzonego roweru uderzyliśmy od południa na Punkt Oporu Podbiele.


PO Podbiele 12 

 Zaczęliśmy od linii schronów na szczycie wału wydmowego. Piaszczysty podjazd dokładnie pod sam środkowy bunkier… Skrzynka namierzona, podkleiliśmy ją prowizorycznie, bo pudełko pękło. Co prawda do końca dnia mamy jeszcze trochę czasu, ale zaczynamy się rozglądać za idealnym miejscem noclegowym. Miejscówka przy bunkrze byłaby niezła, gdyby nie świeże ślady opon na drodze obok, pobudki w środku nocy przez imprezową młodzież woleliśmy jednak nie ryzykować.


PO Podbiele 16                                                                       PO Podbiele 17

 Zjeżdżamy na dół i dróżką u podnóża wydmy jedziemy na wschód, potem znów podjazd na szczyt wydmy, rowery w krzaki i dalej tymi krzakami do dwóch kolejnych skrzynek. Docieramy na dach schronu obserwacyjnego i znajdujemy miejsce, gdzie miała być zamontowana pancerna kopuła. Zacząłem kombinować, jakby tu zejść na dół, aż tu nagle na dnie pojawia się lavinka która znalazła łatwe wejście alternatywne… potem przeczytałem opis niewłaściwej, bo sąsiedniej skrzynki i trochę czasu nam zajęło nim się ogarnęliśmy.

Ruszyliśmy do sąsiada i nim wyszliśmy, to już doszliśmy tak był blisko. No to przynajmniej wyjaśniło się, dlaczego pomyliłem bunkry, za to tutaj skrzynkę znaleźliśmy szybko.

 


PO Podbiele 05 

 Wróciliśmy do Dwunastki, cały czas rozglądając się za jakąś fajną miejscówką noclegową, po czym podjechaliśmy na szczyt wydmy i znaleźliśmy tam w miarę sympatyczne i ustronne miejsce. Na razie zostawiliśmy tam rowery, by sprawdziły czy im się tu podoba, a my z buta do Piątki. A skrzynka namiętnie zżerana przez gryzonie, pojemnik już był raz z tego powodu wymieniany, ale znów się dobrały.

PO Podbiele 11                                                                                PO Podbiele 14

 Potem znów kawałek objazdu wydmy, podjazd jakąś przecinką dokąd się da, rowery w krzaki i szukamy dwóch kolejnych skrzynek. Pierwszą w zasadzie znaleźliśmy szybko, ale wcześnie naszukaliśmy się schronu… mały był, w krzakach i prawie niewidzialny. W trybie GPS Free krążyliśmy wokół niego, nim wreszcie oboje w tym samym momencie go dostrzegliśmy. A skrzynkę przy Czwórce znaleźliśmy dzięki kujce pozostawionej przez poprzedników. Założyłem okulary 3D będące jednym z fantów, przeskanowałem przedpole bunkra, ale wroga nie wykryłem, więc tylko strzeliłem sobie słit focię i w drogę.

PO Podbiele 10                                                                            PO Podbiele 03                    

Dziesiątka i Trójka były obok siebie tuż przy asfalcie, na terenie otwartym (wcześniejsze sześć było bunkrami leśnymi). W sumie poszło dosyć szybko, ale niestety w Dziesiątce rozkładały się zwłoki psa i okropnie śmierdziało, ja wycofałem się na zewnątrz chcąc na świeżym powietrzu wpisać się do logbooka, jednak lavinka została w środku i na wdechu dokonała szybkiego wpisu. Poza tym Dziesiątka to ładne alpinarium – na dachu grzywa z muraw naskalnych, a niże żółto kwitnące rozchodniki. Mieliśmy stąd ładny widok na… czarne chmury, które na nas waliły. Mimo że w planach mieliśmy dziś jeszcze kilka skrzynek, postanowiliśmy pojechać na nocleg zanim dorwie nas deszcz.

Rozbiliśmy się nad Dwunastką między jałowcami i  w sąsiedztwie okopów, albo czegoś w tym stylu. Rozpaliliśmy ognisko żeby ugotować sobie kolację, ale byliśmy tak przygotowani, żeby szybko ewakuować się do namiotu. Deszcz jednak nie nadszedł,  tylko mrówki trochę nam przeszkadzały… za mało ich, żeby sporządzić z nich jakieś danie, ale na tyle dużo że były dosyć upierdliwe.

Zieeew, dzień dobry! Pora zacząć kolejny dzień na Linii Mołotowa lavince ciężko się wstawało i marudziła że jest nie wyspana, a to dlatego, że w nocy dobiegały nas z oddali dźwięki dyskoteki, jak już wreszcie hałas ucichł, to o świcie ptaki zaczęły drzeć ryje, a potem zaczął padać deszcz. Na szczęście wkrótce przestał, ale śniadanie znów spożyliśmy w namiocie, bo na zewnątrz wszystko było mokre. Rano już więcej nie pada i po śniadaniu możemy spokojnie się zwinąć i spakować.


PO Podbiele 15                                                                                 idziemy dalej 

Drogą u podnóża wydmy ruszamy na wschód… w zasadzie nie tyle jedziemy, co głównie pchamy rowery przez piach. Dwa pierwsze schrony zdobyliśmy jeszcze wczoraj, więc mijamy je, wyjeżdżamy z lasu i zatrzymujemy się przy trzecim, który jest w niewielkim zagajniku wśród pól. Po znalezieniu skrzynki, zostawiamy przy nim rowery i miedzą ruszamy w górę do Szóstki.


PO Podbiele 06, czyli MW 462. 

Tutaj po raz pierwszy dostrzegamy numer i napis „Mienie Wojskowe”, jeszcze kilka schronów będzie w te okolicy tak ponumerowanych, a być może kilka przegapiliśmy… początkowo przegapiliśmy przecież numer 463 przy Piętnastce i zauważyliśmy go dopiero po powrocie do rowerów.


Zby. 05 (64 PO 19) 

Podjeżdżamy w pobliże kolejnego, małego ale malowniczo położonego schronu – te schrony na wzgórzach wśród pól w ogóle są dosyć malownicze, zwłaszcza teraz w porze wegetacji… co prawda trzeba się naobchodzić miedzami, ale jest za to bardzo ładnie. Rowery zostawiamy na dróżce polnej w pobliżu, pilnują ich bociany za niewielką opłatą (po żabie dla każdego), a my myk miedzą po skrzynkę.


PO Podbiele 14 

Jedziemy dalej i powtarzamy manewr z poprzedniego bunkra – podjazd w pobliże dokąd się da, rowery zostawiamy na dróżce i sok w bok przez trawy po skrzynkę. Niestety zaczęło siąpić, a nim się wpisaliśmy i odłożyliśmy skrzynkę, rozpadało się na dobre. No to my szybko do schronu schronić się przed deszczem i zdążyliśmy nim przeszedł w totalną ulewę. Postanowiliśmy przeczekać tutaj ten deszcz, tylko niestety wszystko zostało z rowerami na dróżce… pożyczyłem więc od lavinki kurtkę i dodatkowo chroniąc się parasolem pobiegłem, by wyciągnąć z sakw jedzenie, termos, moją kurtkę i jeszcze jakieś polary. No, teraz możemy przeczekiwać deszcz przy drugim śniadaniu! Gdy już największa zlewa poszła dalej a nam zaczęło się nudzić, zdecydowaliśmy się jechać dalej, zwłaszcza że deszczyk już był taki ledwie kosmetyczny kapuśniaczek.


A361 PO-Podbiele 64 

Dotarliśmy do kolejnego bunkra, i tym razem nie zostawialiśmy rowerów nigdzie po drodze, by w razie pogorszenia pogody mieć wszystko pod ręką. Tutaj skrzynka jest na poziomie… -2, znaczy w szambie pod latrynami. Dobrze, że dawno nikt z nich nie korzystał. Początkowo myślałem, że dam rady zejść na dół, bo żadnych chwytów nie ma… ale okazało się że stoją nad niewłaściwą dziurą. We właściwej i chwyty były i taboret na dnie. A na dachu ładnie kwitną na żółto rochodniki.

Kolejne pięć bunkrów postanowiliśmy dla odmiany zdobyć z buta, bo analiza map i satelity wykazała, że rowerami strasznie się nakombinujemy, a są one całkiem blisko jeden od drugiego. Rowery skitraliśmy w bunkrze, spięliśmy zapięciami i w drogę.

 


PO Podbiele 13 

Po drodze przez wysokie trawy szybko przemoczyliśmy spodnie powyżej kolan, ale Trzynastkę zdobyliśmy z marszu. Ten schron był oznaczony jakoś inaczej numerkiem niż poprzednie.



PO Podbiele 09                                                                PO Podbiele 02 

Z Dziewiątką byłoby zamieszanie, gdyby nie to że wcześniej czytaliśmy logi… a wynikało z nich, że albo są tam dwie skrzynki, jedna na dole a druga na górze, albo że już tylko jedna, bo tej na górze już nie ma. albo diabli wiedzą co. Za to kolejne kolejne ekipy sporo czasu szukają kierując się niewłaściwymi wskazówkami. Generalnie pomieszanie z poplątaniem. My spisaliśmy z logów różne opcje i udało się skrzynkę w środku, ale kontrolnie otwór na dachu też przeszukaliśmy… pusto.

W domu na spokojnie zrekonstruowaliśmy stan faktyczny. Opis kieruje na poziom +1 (dach), bo tam była pierwotnie skrzynka, ale już podczas pierwszego znalezienia została uszkodzona przy wydobywania spod lodu i została reaktywowana w środku schronu na poziomie -1 (tam nie szukaliśmy). Kolejna ekipa nie znalazła na dachu i zreaktywowała również w środku bunkra, ale na poziomie 0 (w rurze i właśnie tę skrzynkę znaleźliśmy). Przez jakiś czas były dwie skrzynki, a teraz… trudno powiedzieć, bo z logów wynika że ta z -1 mogła zginąć.

Z Dwójką natomiast szybko poszło… jak już się udało przebić przez totalnie zakrzaczone wejście do środka. Ale i tak mieliśmy nieco łatwiej, bo ekipa białostocka trochę wykarczowała dwa dni wcześniej.


PO Podbiele 01 

Przy Jedynce wyszło słońce… a poza tym to Jedynka, więc trzeba to jakoś uczcić! Zatem rozłożyliśmy się na dachu i trochę poleniuchowaliśmy, przy okazji susząc przemoczone fragmenty garderoby na słońcu.



PO Podbiele 08                                                                          A361 PO-Podbiele 64                              

Powoli już wracamy z pętli… powoli, bo ostatniej skrzynki się naszukałem jak głupi. Skrzynka zakopana w rogu na poziomie -1, więc niby nic trudnego. Obejrzałem wszystkie rogi i nic. No to do roboty z łopatką, kopię w jednym rogu, drugim… zgadnijcie w którym znalazłem? Oczywiście że w ostatnim, a tych rogów trochę tam było.

Wracamy do rowerów i zastanawiamy się nad dalszymi planami, bo tutaj zostały nam już tylko dwie skrzynki do zdobycia. W zasadzie mieliśmy jeszcze zaplanowane ewentualne wizyty w PO Głębocz (cztery skrzynki) i PO Skłody (jedna skrzynka, STF po 2,5 roku). W tym momencie wiemy, że czasu starczy tylko na jeden dodatkowy Punkt Oporu, tylko który? Jadąc na Głębocz musielibiśmy się sprężać, bo oddalalibyśmy się od stacji kolejowej i jest tam więcej skrzynek do szukania. Skłody są prawie po drodze na stacje, ot mały skok w bok. A do tego pogoda niepewna, my już trzeci dzień keszujemy i jesteśmy już trochę zmęczeni, zwycięża więc lenistwo, wybieramy opcję minimum (PO Skłody)  i robimy sobie trzecie śniadanie na dachu schronu.

 


EM-86 PO Podbiele 

Przedostatnia skrzynka to mikrus skitrany pod zachowanym pancerzem stanowiska DOT-4. Wpisujemy się korzystając z pancerza jak ze stolika, tylko musimy pilnować by skrzynka, albo logbook nam nie spadły, bo pod pancerzem jest dziura na poziom -1. Skrzynkę odkładamy… ale w dziurę spada nam pieczątka, a echo tylko odpowiada mać, mać, mać. No tak, tutaj jeden z nielicznych dwupoziomowych schronów, gdzie nie trzeba było złazić na dolną kondygnację, ale i tak skończyło się tym, że musiałem tam zleźć. Początkowo bałem się, że w gruzie zalegającym na dole nie znajdę pieczątki, ale w końcu udało się ją namierzyć… dobrze że nie wpadła przez dziurę jeszcze niżej.

 


PO Podbiele 07 

No i w końcu ostatnia skrzynka i ostatni schron… którego nie zauważyłem, mimo iż był widoczny jak na dłoni. Podchodzimy na odległość kilku metrów i mówię::- Jeszcze trzeba tu bunkier znaleźć.
lavinka patrz na mnie, potem na bunkier, potem znów na mnie i znów na bunkier.
– To tu są dwa bunkry?
– Jakie dwa.
– No ten – pokazuje palcem – i ten, który chcesz jeszcze znaleźć.
Taaa, co ślepemu po oczach i okularach, skoro i tak nie potrafi ich używać. Niech będzie, że to przez zmęczenie. Przy schronie jest żwirownia, a tam żółta koparka (na pewno jakiś sowiecki agent).


czarne chmury zbierają się na Kwaterą Główną Mołotowa, jego limuzyna stoi w garażu, a my jedziemy dalej

Udało się – Punkt Oporu Podbiele zdobyty, odwiedziliśmy nawet Kwaterę Główną Mołotowa (jak widać na zdjęciu, czarne chmury się nad nią zbierają), zajrzeliśmy też do super tajnego garażu, gdzie stała zaparkowana limuzyna Mołotowa. Ale to nie koniec, misja nie została zakończona, jedziemy dalej!

komentarzy 5 .

  1. Dźwiedziu pisze:

    Czyżbyś miał na czole latarkę Led Lenser?

  2. Jarekczek pisze:

    A echo tylko odpowiada „mać, mać, mać” – to było dobre.
    Oto jak można kulturalnie zakląć 🙂

  3. hudezz pisze:

    ale za palenie ogniska w lesie to sie mandacik nalezy 😀

Dodaj komentarz do Jarekczek


Możesz dołączyć zdjęcie do komentarza klikając tutaj.

OC

OpenCaching w Polsce

STRONA GŁÓWNA | FORUM | ABC GEOCACHINGU